Wie ik ben, en hoe ik spreker ben geworden
Mijn verhaal
Mijn naam is Roswitha van Riggelen, 57 jaar, en ik woon in Vroomshoop. Het leven heeft me laten proeven van zowel intens verdriet als diepe vreugde. In 2020 verloor ik mijn geliefde man Herman Uitslag, een gebeurtenis die mijn wereld op zijn kop zette. Het verlies was enorm, maar het heeft me ook geleerd hoe waardevol liefde en herinneringen zijn.
Na die donkere periode mocht ik opnieuw liefde ervaren en woon ik nu samen met Rudie. Samen proberen we weer volop van het leven te genieten, met oog voor kleine geluksmomenten en grote dromen. Het leven heeft me geleerd dat hoop en verbinding altijd blijven bestaan, ook na verlies.
Mijn missie
Iedere uitvaart is uniek. Ik geloof dat woorden, muziek en beelden samen een krachtig geheel vormen dat troost en verbinding brengt. Mijn missie is om bij ieder afscheid recht te doen aan het leven van een dierbare, en dit te vertalen naar een ceremonie die warm, respectvol en persoonlijk is.
Ik luister, ik schrijf, ik spreek — maar bovenal breng ik verhalen en emoties samen in een moment dat blijft.
Persoonlijk tintje
Mensen omschrijven mij als rustig, warm en betrokken. Ik neem de tijd om te luisteren en ik vind het belangrijk dat u zich gehoord voelt. Samen creëren we een afscheid dat niet alleen het verdriet ruimte geeft, maar ook de liefde en de herinneringen levend houdt.
Mijn werk is meer dan een beroep — het is een roeping, geworteld in mijn eigen levensverhaal en gedragen door woorden van liefde.
Mijn ambitie
Mijn ambitie is om nog vele mensen te mogen begeleiden, te inspireren en te ontroeren met mijn woorden. Het is mijn passie om van betekenis te zijn, om herinneringen levend te houden en mensen te helpen het leven te blijven omarmen, ook als het moeilijk is.
Voor mij is het duidelijk: het leven is kostbaar, de momenten zijn waardevol en liefde kent altijd een weg, zelfs door verdriet heen.
Hoe ik spreker ben geworden
Een persoonlijk pad van liefde, verlies en verbinding
Soms begint een nieuw pad niet met ambitie, maar met een vraag uit liefde.
Mijn weg naar het vak van uitvaartspreker begon lang voordat ik het zelf zo zou noemen bij de uitvaart van mijn dierbare vriendin Gemma.
Gemma was een bijzondere vriendin. Warm, wijs en sterk. Toen zij ernstig ziek werd en wist dat het einde naderde, vroeg ze mij iets wat ik nooit had verwacht: of ik wilde spreken tijdens haar uitvaart. Ze vertrouwde me haar laatste woorden toe — en gaf mij de taak om haar verhaal te vertellen.
Ik voelde me vereerd, maar ook enorm gespannen. Hoe vind je de juiste woorden op zo’n moment? Hoe vang je iemands leven, haar ziel, in taal? Maar ik voelde ook dat ik het wilde doen. Voor haar. En met liefde heb ik dat gedaan.
Die ervaring raakte me diep. Ik zag hoeveel troost woorden kunnen geven. Hoe belangrijk het is om iemands leven te eren op een manier die echt past bij wie diegene was. Ik voelde: dit is bijzonder. Toch had ik toen nog niet door dat dit het begin was van een nieuw hoofdstuk in mijn leven
Mijn belofte aan Herman
Mijn man Herman Uitslag werkte met veel passie bij de uitvaartvereniging Daarlerveen- Vroomshoop e.o. Hij zei vaak:
“Dit is het laatste wat je voor iemand kunt doen”.
Zijn betrokkenheid raakte me, keer op keer. Hij noemde het zijn roeping en betreurde dat hij die pas later in zijn leven had gevonden.
Toen Herman ongeneeslijk ziek werd, vroeg hij mij of ik tijdens zijn crematie wilde spreken. Het was een emotioneel moment, maar natuurlijk zei ik ja. Hoe kon ik anders?
Tijdens zijn afscheid sprak ik met heel mijn hart. Ik droeg niet alleen zijn verhaal, maar ook onze liefde. En hoewel het afscheid hartverscheurend was, voelde ik iets opmerkelijks: ik stond daar in alle kwetsbaarheid, maar ook in kracht. Ik voelde dat ik iets waardevols mocht doen. Het laatste wat ik voor hém kon doen.
Vijf jaar later
Inmiddels zijn we vijf jaar verder en ben ik uitvaartspreker. Bij iedere crematie of begrafenis neem ik deze ervaring met me mee. in de manier waarop ik luister. In de zorg waarmee ik een ceremonie voorbereid. En in de woorden die ik spreek.
Ik help nabestaanden om woorden te vinden voor hun verdriet, maar ook voor hun herinneringen. Samen geven we betekenis aan het afscheid. Want afscheid nemen mag dan rauw zij, maar ook warm ,persoonlijk en troostend.
Dit werk is een eer!
Het “werk” als uitvaartspreker vraagt veel, maar geeft ook veel. Iedere uitvaart is uniek. Ieder mens laat iets bijzonders achter. Het is een eer om daar een stem aan te mogen geven.
En steeds opnieuw hoor ik de woorden van Herman in mijn hoofd:
“Dit is het laatste wat je voor iemand kunt doen”.
